Gallery

Το ΟΧΙ του Μελιγαλά και η Κομμουνιστική θηριωδία.

Γράφει ο Σπύρος Χατζάρας

(δημοσιεύτηκε στην ΑλφαΕΝΑ στις 22-09-2012)

Οι μαχητές του Μελιγαλά έπεσαν υπακούοντες στην φωνή του νόμιμου πρωθυπουργού που είπε : «Το ΕΑΜ και το ΚΚΕ μας ζητούν να παραδώσωμεν την Ελλάδα: Αρνούμεθα ! »

Η σφαγή του Μελιγαλά ήταν ένα καθαρά πολιτικό γεγονός με πολλές επικοινωνιακές παραμέτρους, για να τρομοκρατηθεί ο πληθυσμός και να υποκύψει στους κομμουνιστες. Όλα όσα γράφονται και λέγονται για πράξεις αντεκδίκησης, για το «ανεξέλεγκτο μίσος» αριστερών -δεξιών, για φασίστες και κομμουνιστές, για «συνεργάτες των Γερμανών ταγματασφαλίτες» , για το ότι «ο Μελιγαλάς υπήρξε βάση και ορμητήριο των ένοπλων συνεργατών της Βέρμαχτ που το 1943-44 έπνιξαν στο αίμα τη Μεσσηνία» κλπ, είναι αέρας κοπανιστός.

Ακριβώς αυτήν την επικοινωνιακή αξιοποίηση της «λαϊκής οργής», εξέφραζε η προπαγάνδα των κομμουνιστών.Να τι έγραφε η «ΛΑΙΚΗ ΝΙΚΗ» αρ. φύλλου 2, στις 18/09/1944 : «Τη χαραυγή της Τρίτης ο λαός της Άνω Μεσσηνίας ξύπνησε από το θανατηφόρο κελάηδισμα των πολυβόλων του ΕΛΑΣ και από τους φοβερούς κρότους των κανονιών του. Δεν άργησε να καταλάβει πως ο ελευθερωτής στρατός πατούσε το εκδικητικό ποδάρι του στην κολασμένη από τους προδότες γη. Με τις καμπάνες που έχει σαν σύνθημα, ξεσηκώθηκε σύσσωμος με τσεκούρια, σπαθιά, κλαδευτήρια και ρόπαλα για να πάει εκεί που πολεμούσαν τα αδέρφια του οι αντάρτες. […] Προς την τρίτη ημέρα της μάχης στρατός και λαός σε μεγαλειώδη εξόρμηση καταλαμβάνουν την πόλη. Κατά εκατοντάδες οι Ταγματαλήτες παραδίδοντες, άλλοι στους αντάρτες, κι άλλοι στην οργή του λαού που σα θάλασσα ξεχύνεται στους δρόμους ζητώντας εκδίκηση».

Ο «κομμουνιστικός λαός», που «ζητούσε εκδίκηση», η ορδή των «συντρόφων» που ακολουθούσε το ΚΚΕ με την υπόσχεση της αρπαγής , όρμησε στον Μελιγαλά για καθολικό πλιάτσικο. ΕΛΑΣίτες και εφεδρο-ΕΛΑΣίτες, τα μέλη και οι φίλοι του ΕΑΜ άρπαξαν τα χρυσαφικά, τα ρούχα, τις κουβέρτες, τα παπούτσια, τα τρόφιμα, τις καρέκλες. Οτιδήποτε μπορούσε να μετακινηθεί. Τους επόμενους μήνες οι περισσότεροι κάτοικοι του Μελιγαλά δεν είχαν κατσαρόλες να μαγειρέψουν, ούτε κουτάλια και πιρούνια να φάνε. Θύματα του πλιάτσικου ήσαν οι κάτοικοι του Μελιγαλά, αλλά και όλοι αυτοί που είχαν καταφύγει στην πόλη από τα γύρω μέρη, εκτός από τα μέλη και τους φίλους του ΕΑΜ/ΚΚΕ.

Η σφαγή του Μελιγαλά λοιπόν ήταν μια καθαρά πολιτική πράξη χωρίς ίχνος οργής και συναισθηματισμού. «Η μάχη του Μελιγαλά ήταν μια μάχη ταξική μεταξύ των δυνάμεων της λευτεριάς και της κοινωνικής προόδου και της πιο μαύρης αντίδρασης», γράφει ο κομμουνιστής «αυτόπτης», «έπαρχος» της «Κυβέρνησης του βουνού», Στάθης Κανναβός, που διαψεύδει τους σύγχρονους «μελετητές», που λένε ότι το μακελειό του Μελιγαλά, ήταν το αποτέλεσμα μιας από τις σκληρότερες μάχες που έδωσε ο ΕΛΑΣ, με εξουσιοδότηση του συμμαχικού στρατηγείου και της κυβέρνησης εθνικής ενότητας. Ούτε εξουσιοδότηση του συμμαχικού στρατηγείου ούτε της κυβέρνησης εθνικής ενότητας είχαν.

Ο «Εμφύλιος», για την κατάληψη της εξουσίας αποφασίστηκε και δρομολογήθηκε από το ΚΚΕ, στις αρχές του 1943.

Τον Φεβρουάριο ιδρύθηκε η ΕΠΟΝ και δόθηκαν οι μυστικές οδηγίες για την εκκαθάριση από την ΟΠΛΑ των «αντιδραστικών». Έτσι ξεκίνησε η Κόκκινη Τρομοκρατία. Στις 10 Μαρτίου 1943 η ΟΠΛΑ κατέλαβε το Μοναστήρι του Αγίου Γεωργίου στον Φενεό, και άρχισαν τις εκτελέσεις των «αντιδραστικών», Αργολίδος, Κορινθίας, Αρκαδίας, Αχαίας. Τους κρατούμενους, οι δολοφόνοι τους εκτελούσαν μετά 2-3 ημερών κράτηση. Σε απάντηση , τον Απρίλιο του 1943, η κυβέρνηση του Ιωάννη Ράλλη ίδρυσε τα ευζωνικά σώματα, τους «γερμανοτσολιάδες» όπως τους ονόμαζαν οι αριστεροί, για να αντιμετωπίσουν «τις δυνάμεις της λευτεριάς και της κοινωνικής προόδου», δηλαδή την Κόκκινη τρομοκρατία της ΟΠΛΑ, (Οργάνωση Προστασίας Λαϊκών Αγωνιστών), που ανέλαβε την εξολόθρευση των «αντιδραστικών», με βάση λίστες προγραφών που συντάσσονταν από την περιφερειακή ηγεσία του ΚΚΕ σε συνεργασία με τις τοπικές επιτροπές. Τότε άρχισαν και οι συστηματικές σφαγές στην Πελοπόννησο.

Με την αποχώρηση των γερμανών από την Καλαμάτα εξαπολύθηκε από το ΚΚΕ, η τελική επίθεση για την κατάληψη της εξουσίας. Τον Σεπτέμβριο του 1944 στην Καλαμάτα, στον Μελιγαλά, στον Πύργο, στους Γαργαλιάνους, ξεκίνησε η ένοπλη αντιπαράθεση του ΚΚΕ με τον ελληνικό λαό που κράτησε ως το 1949.

Όλα λοιπόν ξεκίνησαν από τον Μελιγαλά.

Για αυτό είναι Εθνική Επέτειος και ημέρα Ιστορικής Μνήμης.

Και εάν υπάρχει ένα στοιχείο «μίσους», αυτό είναι η σφαγή από το ΚΚΕ των άοπλων αιχμαλώτων. Αυτή είναι η αλήθεια που θέλει να κρύψει το ΚΚΕ και οι συνοδοιπόροι του.

Τα θύματα της «Πηγάδας», ήσαν αιχμάλωτοι που είχαν παραδοθεί, κατόπιν συμφωνίας με τον άγγλο στρατιωτικό σύνδεσμο. Η σφαγή του Μελιγαλά είναι αντίγραφο της σφαγής του ΚΑΤΙΝ, που έκρυβαν οι σοβιετικοί. Είναι ότι και τα Καλάβρυτα και το Δίστομο. Σφαγή αόπλων. Κομμουνιστική θηριωδία.

Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά.

Το ΚΚΕ από τις 10 Μάρτιου 1944, έχει ανακοινώσει την «κυβέρνηση του Βουνού» την ΠΕΕΑ. Έτσι οι Έλληνες έχουν τρείς κυβερνήσεις. Την Κατοχική του Ράλλη, την Κομμουνιστική, και την βασιλική κυβέρνηση του εξωτερικού. Στις 22 Απριλίου 1944, ο «Αρης» πέρασε στην Πελοπόννησο.Στις 28 Ιουνίου, σαράντα ημέρες μετά τις συμφωνίες του Λιβάνου, ο Γ. Παπανδρέου, καταγγέλλει με ραδιοφωνικό μήνυμα προς τον ελληνικό λαό το ΕΑΜ, που αρνείται να συμμετάσχει στην Εθνική Κυβέρνηση. Το ΚΚΕ ζητάει 6 υπουργεία, Εσωτερικών , Δικαιοσύνης, Παιδείας, Γεωργίας, Εργασίας, Προνοίας, τον υφυπουργό στρατιωτικών, τον στρατηγό Οθωναίο για αρχιστράτηγο των τακτικών και για διοικητή των ανταρτικών σωμάτων αξιωματικό του ΕΛΑΣ . Απαιτεί να μην εκτελεστούν οι θανατικές ποινές για τους στασιαστές της Μέσης Ανατολής και χορήγηση αμνηστίας μετά ολοκλήρωση της κυβερνήσεως. Ανασυγκρότηση των Ενόπλων Δυνάμεων Μέσης Ανατολής αποκλειομένων των δεδηλωμένων φασιστών. Ο Παπανδρέπυ απάντησε ραδιοφωνικά προς τον ελληνικό λαό. «Με τους νέους όρους ζητούνται: Υφυπουργείον Στρατιωτικών και Υπουργεία Εσωτερικών, Δικαιοσύνης, Παιδείας, Εργασίας και Κοινωνικής Πρόνοιας. Ο Στρατός, λοιπόν, με την αμετάβλητον διατήρησιν του ΕΛΑΣ την οποίαν επίσης αξιώνουν, θα είναι ιδικός των. Αλλά δεν θα είναι μόνον ο Στρατός ιδικός των. Με το Υπουργείο Εσωτερικών, το οποίον διεκδικούν, θα έχουν επίσης τον έλεγχο της Χωροφυλακής και της Αστυνομίας. Θα έχουν επίσης τον έλεγχο όλης της Διοικήσεως και της Δικαιοσύνης. Και θα έχουν, προσθέτως, την ηγεσία της Παιδείας, δια να εμπνέουν διδασκάλους και νέαν γενεάν με τας ιδικάς των ιδέας. Αποδοχή, επομένως, των νέων όρων σημαίνει κατ΄ ουσίαν: άμεσον σχηματισμόν κυβερνήσεως του ΕΑΜ εις την ορεινήν Ελλάδα… ……Εκφράζομεν την ευγνωμοσύνην μας προς την επιτροπήν των βουνών διότι εγκατέλειψεν, επιτέλους, τας υπεκφυγάς και τας προτάσεις και απεκάλυψε τους αληθινούς της σκοπούς. […] Μας ζητούν να παραδώσωμεν την Ελλάδα: Αρνούμεθα […] Η αποστολή μας είναι να εντάξωμεν τας οργανώσεις εις το Έθνος, όχι να υποτάξωμεν το Έθνος εις τας οργανώσεις…» .

Στις 2 Ιουλίου ο Παπανδρέου ζήτησε από τη βρετανική κυβέρνηση, την παρουσία βρετανικών στρατευμάτων κατά την απελευθέρωση της Ελλάδας , προς αποτροπή του ορατού πλέον κινδύνου ελληνικού εμφυλίου πολέμου. …….

 

Στις 26 Ιουλίου, πέφτουν με αλεξίπτωτα στην «ορεινή Ελλάδα», 8 Ρώσοι αξιωματικοί, με επικεφαλής τον συνταγματάρχη Γκριγκόρι Ποπώφ. Εκτός του παραπάνω γεγονότος, στο χρονικό διάστημα των μακρών διαβουλεύσεων στο Κάιρο, η ΕΑΜική επιτροπή προσπάθησε να έλθει σε επαφή με τον Ρώσο πρέσβη στο Κάιρο Νοβίκωφ προκειμένου να λάβει οδηγίες από τη Μόσχα. Ο Νοβίκωφ, αν και διατηρούσε επαφές με την ελεύθερη ελληνική κυβέρνηση και τον διάδοχο Παύλο, δεν δέχθηκε καμία απευθείας επαφή με την ΕΑΜική επιτροπή, και τους παρέπεμψε στον α΄ γραμματέα Σολόντ. Ο Πέτρος Ρούσσος, έγραψε για αυτές τις προσπάθειες «στο Βουνό». «…Σε προσωπική επαφή με τον πρεσβευτή της ΕΣΣΔ δεν κατορθώσαμε να ερθούμε. Ζητήσαμε αν είναι δυνατό να έχουμε την άποψη της σοβιετικής κυβέρνησης πάνω στα ελληνικά ζητήματα από τον πρώτο σύμβουλο της πρεσβείας. Μετά δέκα περίπου μέρες, δηλαδή ένα μήνα μετά την λήξη της διάσκεψης του Λιβάνου και μια βδομάδα μετά την αναχώρηση του Μιλτιάδη (Πορφυρογένη) ο α΄ σύμβουλος με κάλεσε και μου έκανε την ακόλουθη ανακοίνωση: Η σοβιετική κυβέρνηση δεν απάντησε επί του θέματος. O πρεσβευτής όμως σας διαβιβάζει την ακόλουθη προσωπική του γνώμη:

α) Η συμφωνία του Λιβάνου ανταποκρίνεται στη σημερινή κατάσταση πραγμάτων. β) Η στάση της αντιπροσωπείας σας είναι η σωστή. γ) Πρέπει να μπείτε στην κυβέρνηση και δ) Να φροντίσετε να γίνει γνωστή η γνώμη αυτή στα βουνά».

Στις 29 Ιουλίου η ΠΕΕΑ με τηλεγράφημα στο Κάιρο λέει ναι, στη συμμετοχή εαμιτών στην κυβέρνηση. Στις 8 Αυγούστου ο Παρτσαλίδης αντικαθιστά τον Θ. Χατζή στην ηγεσία του ΕΑΜ. Στις 15 Αυγούστου ΚΚΕ και ΕΑΜ αποδέχονται πέντε υπουργεία. (Οικονομικών, Δημοσίων Έργων, Γεωργίας, Εθν. Οικονομίας και Εργασίας).

Στις 26 Αυγούστου του 1944, ο Χίτλερ διέταξε την απόσυρση των γερμανικών δυνάμεων από την Ελλάδα, και άρχισε ο χορός του διαβόλου.

Λίγες μέρες μετά στο τέλος Αυγούστου, με μεγάλη καθυστέρηση ο Τσώρτσιλ έδωσε εντολή στις βρετανικές δυνάμεις να ετοιμαστούν για την κατάληψη της Ελλάδας, αλλά μέχρι τις 18 Σεπτεμβρίου δεν είχαν κάνει τίποτα.

Παρόλα αυτά , στις 2 Σεπτέμβρη του 1944, Ο Αλ. Σβώλος, ο πρωθυπουργός της κυβέρνησης των βουνών, ορκίστηκε υπουργός Οικονομικών, και ο Άγγελος Αγγελόπουλος ορκίστηκε υφυπουργός . Ο Γ. Ζέβγος υπουργός Γεωργίας, ο Μ. Πορφυρογένης υπουργός Εργασίας, ο Ηλ. Τσιριμώκος υπουργός Εθνικής Οικονομίας και ο Ν. Ασκούτσης υπουργός Δημοσίων Εργων. Την ίδια μέρα ο αρχιστράτηγος των συμμαχικών δυνάμεων της Μεσογείου στρατηγός Ουίλσον διόρισε τον Σκόμπι διοικητή των χερσαίων δυνάμεων στην Ελλάδα και τον Αμερικάνο στρατηγό Πέρσι Σάντλερ, αναπληρωτή διοικητή για τη βοήθεια και τις επανορθώσεις.

Στις 4 Σεπτέμβρη έγινε το πρώτο Υπουργικό Συμβούλιο με τη συμμετοχή των ΕΑΜιτών υπουργών και αποφασίστηκε ομόφωνα να απευθύνει η κυβέρνηση διάγγελμα προς τον ελληνικό λαό, που ακούστηκε και στην Καλαμάτα, και στον Μελιγαλά.

Την επομένη 5 Σεπτεμβρίου 1944, οι Γερμανοί αποσύρθηκαν από την Καλαμάτα, και στις 6 Σεπτεμβρίου , οι κομμουνιστές ζώνουν την πόλη, με επικεφαλής τον απεσταλμένο του ΚΚΕ από την Αθήνα, Νίκο Μπελογιάννη , που ζητά επιτακτικά σαν εκπρόσωπος της Εθνικής Κυβέρνησης, την παράδοση της πόλης . Ο Νομάρχης, με την συναίνεση των υπολοίπων τοπικών παραγόντων, είπε ΟΧΙ, όπως και ο πρωθυπουργός Παπανδρέου. Αρνήθηκε ρητά και κατηγορηματικά, να παραδοθεί στου κομμουνιστές. Ο Κόκκινος Στρατός, με δύο Συντάγματα του ΕΛΑΣ ξεκίνησε τα ξημερώματα της 9ης Σεπτεμβρίου, ημέρα Κυριακή, την επίθεση κατά της Καλαμάτας, που την υπεράσπιζαν 600 άνδρες των Ταγμάτων Ασφαλείας και 200 της Χωροφυλακής, υπό την διοίκηση του Νομάρχη Δημητρίου Περρωτή. Μέχρι τα μεσάνυχτα , τα περισσότερα φυλάκια και οι συνοικίες της πόλης είχαν πέσει, και είχε μείνει ελεύθερη η περιοχή του κέντρου, όπου ευρισκόταν η Διοίκηση Χωροφυλακής. Εκεί είχαν συγκεντρωθεί οι εναπομείναντες μαχητές και πολλοί πολίτες. Μετά από σύσκεψη, αποφασίστηκε η έξοδος προς τον σιδηροδρομικό σταθμό και από κει η αναχώρηση με το τραίνο προς τον ελεύθερο Μελιγαλά. Πράγματι, στις 2 το πρωί της 10ης Σεπτεμβρίου, ξεκίνησε μια μεγάλη φάλαγγα από 1.000 εθνικιστές , πολεμιστές, και άμαχους που κατάφεραν να φθάσουν στον Μελιγαλά, που βρισκόταν σε ύψωμα και είχε οχυρωθεί από τους Ιταλούς και τους Γερμανούς με συρματοπλέγματα , χαρακώματα, θέσεις για πολυβολεία και υπήρχαν στρωμένα ναρκοπέδια. Τη νύχτα της 11ης Σεπτέμβρη, 1500 ΕΛΑΣίτες και άλλοι εφεδρικοί αρχίζουν την πολιορκία του Μελιγαλά, όπου συμπτύχθηκαν και οι ταγματασφαλίτες από το Κοπανάκι. Στον Μελιγαλά εκτός από τους 2500 κατοίκους ,είχαν καταφύγει για προστασία από τους αντάρτες του ΕΛΑΣ και την πολιτοφυλακή του ΕΑΜ και 4000 πρόσφυγες.

 

Η σφαγή από τους κομμουνιστές , στο δάσος του Κατίν, 22.500 Πολωνών αιχμαλώτων, θεωρείται το απόλυτο εγκλήματα πολέμου , όπως και οι σφαγές των Γερμανών στα Καλάβρυτα και το Δίστομο. Αντίθετα, το έγκλημα των κομμουνιστών στον Μελιγαλά, με την οργανωμένη πενθήμερη σφαγή 1700 αιχμαλώτων και αμάχων, τον Σεπτέμβρη του 44, εξακολουθεί να θεωρείται από τους μεν αριστερούς , που φωνάζουν ακόμα χωρίς ντροπή «ΕΑΜ-ΕΛΑΣ-ΜΕΛΙΓΑΛΑΣ», «ηρωικό κατόρθωμα», και «γιορτή μίσους», από τους «προοδευτικούληδες». Και εάν υπάρχει ένα στοιχείο «μίσους», αυτό είναι η σφαγή με εντολή του ΚΚΕ των αιχμαλώτων.

Αυτή είναι η αλήθεια που θέλουν να κρύψουν. Τα θύματα της «Πηγάδας», ήσαν αιχμάλωτοι που είχαν παραδοθεί, κατόπιν συμφωνίας με τον άγγλο στρατιωτικό σύνδεσμο.

Η σφαγή του Μελιγαλά είναι αντίγραφο της σφαγής του ΚΑΤΙΝ, που έκρυβαν οι σοβιετικοί. Είναι ότι και τα Καλάβρυτα και το Δίστομο. Σφαγή αόπλων. Κομμουνιστική θηριωδία. Η εκτέλεση των αιχμαλώτων, έγινε με καθαρά πολιτική απόφαση «από ψηλά», και όχι από τα τοπικά πολιτικά στελέχη. Η γενοκτονία του Μελιγαλά είχε σχεδιαστεί πριν τη μάχη. Παρά τα ψέματα των αριστερών , η συντριπτική πλειοψηφία των θυμάτων του Μελιγαλά , δεν εκτελέστηκαν γι αυτά που ίσως είχαν κάνει, αλλά γι αυτά που δε δέχονταν να κάνουν. Το ΟΧΙ στον κομμουνισμό, επέβαλε τη θανατική τους καταδίκη. Όλα όσα λέγονται για πράξεις αντεκδίκησης, για «ανεξέλεγκτο μίσος», για φασίστες γερμανοτσολιάδες, εθνοπροδότες , για «συνεργάτες των Γερμανών ταγματασφαλίτες» , για το ότι «ο Μελιγαλάς υπήρξε βάση και ορμητήριο των ένοπλων συνεργατών της Βέρμαχτ που το 1943-44 έπνιξαν στο αίμα τη Μεσσηνία» κλπ, είναι αέρας κοπανιστός, που αποβλέπει στη δυσφήμιση των θυμάτων και την πολιτική δικαίωση των δολοφόνων. Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά.

Η Επίθεση του ΕΑΜ/ΕΛΑΣ κατά του Μελιγαλά, άρχισε στις 5.30 το πρωί της 13ης Σεπτεμβρίου 1944, και συνεχίστηκε χωρίς πρόοδο και επιτυχία και στις 14, οπότε και ανακόπηκε λόγω έλλειψης πυρομαχικών και επειδή περίμεναν την άφιξη του Βελουχιώτη με ενισχύσεις.

Από τις μάχες των πρώτων 48 ωρών, οι αμυνόμενοι που ήσαν 800 περίπου ταγματασφαλίτες και 150 χωροφύλακες που διέφυγαν από την Καλαμάτα, είχαν 15 μαχητές νεκρούς. Το απόγευμα της 14ης Σεπτεμβρίου εμφανίστηκε στον Μελιγαλά, ο λοχαγός Ντόναλντ Γκίμπσον, και ζήτησε να περάσει στις γραμμές των Εθνικιστών «για να τους πείσει να σταματήσουν την αιματοχυσία, να παραδοθούν στον ΕΛΑΣ και να περιμένουν να κριθούν από την Κυβέρνηση».

68 χρόνια μετά, ακόμα δεν ξέρουμε με ποιους μίλησε ο Γκόρντον και τι συμφώνησε.

Η Άλωση του Μελιγαλά , έγινε το μεσημέρι της 15ης Σεπτεμβρίου 1944.

Το πρωί επικρατούσε ησυχία. Μόνο από το «χωνί», οι ελασίτες φώναζαν : «Παραδοθείτε, ο αγώνας σας είναι μάταιος. Ο Άρης σας δίνει το λόγο της τιμής του, δεν θα σας πειράξει κανείς», και διάβαζαν τη διαταγή 330 της ΙΙΙ Μεραρχίας του ΕΛΑΣ ,(που εκδόθηκε και γραπτώς με την υπογραφή του Βελουχιώτη με ημερομηνία 15 Σεπτεμβρίου), που ανέφερε: «..Διά τελευταίαν φοράν διακηρρύσσομεν δημοσία ότι πας ανήκων εις τα Εθνοπροδοτικά Τάγματα, όστις ήθελε παραδοθή ημίν και παραδώση τον οπλισμόν του εντός 24 ωρών από της κοινοποιήσεως της παρούσης θα του εξασφαλισθή απολύτως η ζωή και η ελευθερία επανόδου εις την οικίαν του. Μετά την εκπνοήν της άνω προθεσμίας πας εξ αυτών συλλαμβανόμενος κατά την διάρκειαν της μάχης ή άλλως ένοπλος θα τυφεκίζεται επί τόπου». Με πρωτοβουλία του διοικητή τάγματος του Μελιγαλά Διονύση Παπαδόπουλου, έγινε σύσκεψη στο σπίτι του Γ. Θεοφιλόπουλου, στην οποία πήραν μέρος ο νομάρχης Δημήτριος Περρωτής, ο Περικλής Μπούτος, ο Ταγματάρχης Χριστόφιλος, ο υποδιοικητής του Τάγματος Μελιγαλά ταγματάρχης Π. Καζάκος , ο Ταγματάρχης Χωροφυλακής Φραγκουδάκης, ο αντεισαγγελέας Καλαμών Γαλόπουλος , ο Λυκ. Λατζούνης, ο προέδρος της Κοινότητος του Μελιγαλά, Αλκιβιάδης Παπαδόπουλος, ο παπάς Πούλος Παπαδόπουλος, κι άλλοι. Ο Δ. Παπαδόπουλος πρότεινε παράδοση ή έξοδο. Η σύσκεψη διαλύθηκε χωρίς αποτέλεσμα , αλλά το μυστικό της παράδοσης διέρρευσε και απλώθηκε πανικός στην κωμόπολη.

Ξαφνικά ,στις 11.30 ακριβώς, με καταιγιστικά πυρά εκδηλώθηκε γενική κατά μέτωπο επίθεση του ΕΛΑΣ, με κύριο στόχο για την κατάληψη του υψώματος του Προφήτη Ηλία. Με το που χτυπήθηκε από το αντιαεροπορικό, το πολυβόλο στο καμπαναριό, 60 ελασίτες υπό τον Κ. Μπασακίδη, κατέλαβαν το ύψωμα, και «κατέρρευσε η άμυνα».

 

Η ώρα ήταν περίπου 12. Ακριβώς στις 12.00 χτυπούσαν δαιμονισμένα οι καμπάνες του Αγίου Ιωάννη στην πλατεία του Δημαρχείου. Η αντίσταση παρέλυσε. Οι αμυνόμενοι σήκωναν λευκές σημαίες στα χαρακώματα και παραδίνονταν. Ο Μελιγαλάς δεν έπεσε , παραδόθηκε. Οι ελασίτες λένε ότι «οι αμυνόμενοι πανικοβλήθηκαν, και άρχισαν να σηκώνουν λευκές σημαίες. Μόνο ένα μικρό τμήμα ταγματασφαλιτών, υπό τον ταγματάρχη Καζάκο έκανε έξοδο, διέσχισε τον κάμπο ανάμεσα στο Σολάκι και τη Μερόπη και ξέφυγε προς Δερβένι- Σούλι. Ο ανθυπολοχαγός Θεοφάνους, επίσης διέφυγε αλλά τον σκότωσαν αργότερα στη Βυτίνα. Οι ελασίτες που προχωρούσαν από σπίτι σε σπίτι καλούσαν με τα «χωνιά», τους αμυνόμενους να παραδοθούν και ταυτόχρονα καλούσαν τους άμαχους να αφήσουν τα σπίτια τους ανοικτά και να συγκεντρωθούν στο Μπεζεστένι δίπλα στον σιδηροδρομικό σταθμό, και στις «Μουριές του Δεληγιάννη».

Ο κομμουνιστής Στάθης Κανναβός, ο Έπαρχος της ΠΕΕΑ, περιέγραψε τα γεγονότα της 15ης Σεπτεμβρίου μετά από πολλά χρόνια ως εξής: «μετά το ηλιοβάρεμα, οι δολοφόνοι του Μελιγαλά, σηκώνουν από παντού λευκές σημαίες. Πετούν στα φυλάκια τα άτιμα όπλα τους και μπουλούκια – μπουλούκια, τρέχουν να κλειστούν στο Μπεζεστένι. Λίγες στιγμές πριν την παράδοσή τους, στις ανατολικές παρυφές της κωμόπολης είχε φτάσει χωρίς να προλάβει να πάρει μέρος στη μάχη το 11ο Σύνταγμα του ΕΛΑΣ μαζί με τον…. Άρη Βελουχιώτη».

Σε μισή ώρα λοιπόν , 11.30-12.00 , με το που χτύπησαν το μυδράλιο στο καμπαναριό του προφήτη Ηλία, κατέλαβαν την εκκλησία και το ύψωμα , και σχεδόν ταυτόχρονα άρχισαν να χτυπούν δαιμονισμένα οι καμπάνες του αγίου Ιωάννη, τα σεντόνια να βγαίνουν στα παράθυρα, και οι ταγματασφαλίτες να παραδίνονται.

 

Το ΙΙ Γραφείο του Γενικού Στρατηγείου του ΕΛΑΣ, στο δελτίο του υπ’αριθμό 9458, της 16ης Σεπτεμβρίου, που βγήκε με εντολή του Μπελογιάννη και του Βελουχιώτη, έγραφε τα εξής προφητικά : «…αφού συντρίψαμε την άμυνα 1.000 και παραπάνω Ράλληδων οι οποίοι διεκδίκησαν την πόλη σπίτι προς σπίτι 800 σκοτώθηκαν στη μάχη. Δικές μας απώλειες 60 νεκροί και 150 τραυματίες…».

Στις 16 Σεπτεμβρίου, μόλις άρχιζε η σφαγή των αιχμαλώτων. Οι νεκροί της μάχης ήσαν 25. Οι 775 ήσαν ακόμα ζωντανοί. Αυτή τη φρικτή πραγματικότητα την προσπερνούν με «ψυχραιμία» οι ευαίσθητοι αριστεροί που λένε: «αριθμός περιλαμβάνει προφανώς χοντρικά και τους εκτελεσμένους των επόμενων ημερών». Αυτή την εκδοχή , υιοθέτησε και ο λοχαγός Γκίμπσον, που είχε τεράστιες προσωπικές ευθύνες για τη σφαγή , και την μετέδωσε στο Κάιρο. Το δελτίο της 24ης Σεπτεμβρίου, της Force 133, που ετοιμαζόταν για την κατάληψη της Ελλάδας αναφέρει: «…Συμφώνως προς αναφορά του ΕΛΑΣ 1300 άνδρες των ΤΑ ενεπλάκησαν εις μάχην διά το Μελιγαλά την 15ην Σεπτεμβρίου εις την οποίαν 800 εφονεύθησαν, έναντι 60 φονευθέντων του ΕΛΑΣ και 30 τραυματισθέντων…». Έτσι καλύφθηκαν πολιτικά οι ευθύνες και τα ίχνη της σφαγής των αιχμαλώτων.

Στον Μελιγαλά έχασαν τη ζωή τους 47 αξιωματικοί και 704 οπλίτες. Επομένως εκτελέστηκαν 726 αιχμάλωτοι, όπως προέβλεψε το ανακοινωθέν του ΕΛΑΣ. Οι 41 αιχμάλωτοι τραυματίες που δεν πήγαν στο Μπεζεστένι εκτελέστηκαν στο νοσοκομείο. Στη μία το μεσημέρι, σχηματίστηκε Λαϊκή Επιτροπή, για να αποφασίσει την τύχη των αιχμαλώτων που ήσαν στοιβαγμένοι σαν ζώα στο Μπεζεστένι. Οι άνδρες ήσαν μόνο με τα εσώρουχα. Ντόπιοι αντάρτες του ΕΛΑΣ , άγνωστο με τι κριτήρια, άρχισαν να παίρνουν ομάδες αιχμαλώτων, και να τους μεταφέρουν στα γύρω χωριά. Τους περισσότερους τους εκτέλεσαν την επομένη, παρουσία «θεατών». Στο Νεοχώρι εκτελέστηκαν 150, στο Σολάκιο και στην Ανθούσα 200. Γύρω στους 25 εκτελεστήκαν κοντά στο Σολάκι, και τους έθαψαν εκεί. Πολλοί αξιωματικοί και στρατιώτες του Τάγματος που τους μετέφεραν στη μάντρα του «Κριμπά», στη Μερόπη , εκτελέστηκαν το βράδυ, της 16ης Σεπτεμβρίου και ρίχτηκαν σ’ ένα ξεροπήγαδο . Εκεί έσφαξαν και τους γιατρούς, τους δικηγόρους, και τους καθηγητές που έπιασαν στον Μελιγαλά . Ο ταγματάρχης Διονύσιος Παπαδόπουλος , ο επικεφαλής , παραδόθηκε στους Ελασίτες, δεν εκτελέστηκε, ανακρίθηκε παρουσία του λοχαγού Γκίμπσον και αφέθηκε ελεύθερος. Το 1951 συμμετείχε στο κίνημα του ΙΔΕΑ, και αποστρατεύτηκε .Τότε δημοσίευσε στην εφημερίδα «Μεσσηνία» (8.9.1952), την εκδοχή του για την άλωση του Μελιγαλά, και παρουσίασε το σενάριο ότι «κατά το μεσημέρι, της 15ης Σεπτεμβρίου ενώ έτρεχε από φυλάκιο σε φυλάκιο για να εμψυχώσει τους αμυνομένους, τραυματίστηκε βαριά στην κοιλιακή χώρα ». Ο «βαριά τραυματισμένος», έμεινε αιμορραγώντας ακίνητος, «κορόιδεψε τους ελασίτες» και «τη νύχτα διέφυγε», και έφτασε αιμορραγώντας στη θάλασσα ,στους Χράνους , όπου τον έκρυψε μια γριά τσοπάνα για 17 μέρες». Ο Παπαδόπουλος πάντως, απέδωσε ο ίδιος την διάσωσή του στις σχέσεις του με την Ιντέλιτζενς Σέρβις.

 

Πίσω στον Μελιγαλά, από το μεσημέρι της 15ης Σεπτεμβρίου, που μάζεψαν τους αιχμαλώτους στο Μπεζεστένι είχαν αρχίσει και οι αυτοδικίες από αντάρτες και καπετάνιους του ΕΛΑΣ . Αιχμάλωτοι εκκαλούντο ονομαστικά έξω από το Μπεζεστένι και τους εκτελούσαν. Το σύνολο των θυμάτων των αυτοδικιών υπολογίζονται σε 150. Όσοι δολοφονήθηκαν στο Μπεζεστένι θάφτηκαν σε ομαδικούς τάφους, μαζί με τους νεκρούς της μάχης, και τους 41 τραυματίες που σφαγιάστηκαν στο νεκροταφείο. Τις πρωινές ώρες του Σαββάτου, 16 Σεπτεμβρίου, απολύθηκαν τα περισσότερα παιδιά, οι γυναίκες, και πολλοί ηλικιωμένοι. Από τους 2700 αιχμαλώτους απέμειναν στο Μπεζεστένι περίπου 850 . Το μεσημέρι εμφανίστηκε εκει ο Βελουχιώτης συνοδευόμενος από τον Μπλάνα , και τον Μπελογιάννη και ζήτησαν, «να ερευνηθεί χωρίς συναισθηματισμό και μεγαθυμία η περίπτωση κάθε ταγματασφαλίτη για να μην ξεφύγει κανένας που έχει διαπράξει έγκλημα».

Οι κρατούμενοι χωρίστηκαν ανάλογα με τον τόπο καταγωγής τους, και οι τοπικές Επιτροπές του ΕΑΜ από τα γύρω χωριά και τις κωμοπόλεις, που κατέφθασαν , έδιναν πληροφορίες για το αν ήταν ταγματασφαλίτες η «αντιδραστικοί». Πολλές τοπικές οργανώσεις , για να φανούν «πρότυπα» , ζητούσαν και έπαιρναν τους συγχωριανούς των να τους «δικάσουν» και να τους εκτελέσουν στα χωριά τους. Το παράδειγμα το έδωσε η οργάνωση Οιχαλίας και Μερόπης. Πήραν 15 «αντιδραστικούς» και τους εκτέλεσαν. Τους το Νησί: Πήραν 13 από τον Μελιγαλά τους οδήγησαν στο κέντρο της Μεσσήνης και εκεί με χορούς και τραγούδια τους εκτέλεσαν και αυτοί. Τους υπόλοιπους τους έσφαξαν στην Πηγάδα. Η πρώτη ομάδα από 50 έφυγε , «για ανάκριση», γύρω στις δέκα και μισή, το Σάββατο 16 Σεπτεμβρίου, και διασταυρώθηκε στον δρόμο με τον Βελουχιώτη.

Οι εκτελέσεις συνεχίστηκαν ασταμάτητα ως την Τετάρτη 20 Σεπτεμβρίου το μεσημέρι, οπότε ελευθερώθηκαν οι τελευταίοι 34 επιζώντες.

Πόσοι ήταν οι εκτελεσθέντες στην Πηγάδα ; Στο μνημείο είναι γραμμένα 787 ονόματα από 61 πόλεις και χωριά. 300 από τον Μελιγαλά. Το 1945, το ιατροδικαστικό συνεργείο του Καψάσκη ξέθαψε 708 πτώματα, και σταμάτησε γιατί δεν άντεχαν άλλο οι εργάτες τη δυσοσμία.

Όλοι σκοτώθηκαν με μαχαίρια, και τσεκούρια, και ένας-ένας. Τους σταματούσαν στην ελιά. Μετά έλεγαν στο θύμα προχώρα . Πήγαινε κάτω και τον έσφαζαν . Οι άλλοι από πάνω τα βλέπανε. Σκεφτείτε ο τελευταίος τι είχε δει μέχρι να έρθει η σειρά του.

 

Χωρίς ίχνος υπερβολής μετά από 68 χρόνια ξέρουμε σχεδόν ακριβώς τον αριθμό των νεκρών. 751 στρατιωτικοί και 1008 άμαχοι . 787 στην πηγάδα, 226 σε ομαδικούς τάφους στο νεκροταφείο, 728 στα γύρω χωριά, 18 στην Καλαμάτα.

Η προπαγάνδα του ΚΚΕ φρόντισε αμέσως να αποδώσει τη σφαγή στην «δίκαιη αγανάκτηση του λαού». Η «ΛΑΙΚΗ ΝΙΚΗ» , στις 18/09/1944 έγραφε : «Προς την τρίτη ημέρα της μάχης στρατός και λαός σε μεγαλειώδη εξόρμηση καταλαμβάνουν την πόλη. Κατά εκατοντάδες οι Ταγματαλήτες παραδίδοντες, άλλοι στους αντάρτες, κι άλλοι στην οργή του λαού που σα θάλασσα ξεχύνεται στους δρόμους ζητώντας εκδίκηση».

 

Ο «κομμουνιστικός λαός», που «ζητούσε εκδίκηση», η ορδή των «συντρόφων» που ακολουθούσε το ΚΚΕ με την υπόσχεση της αρπαγής , όρμησε στον Μελιγαλά για καθολικό πλιάτσικο. ΕΛΑΣίτες και εφεδρο-ΕΛΑΣίτες, τα μέλη και οι φίλοι του ΕΑΜ άρπαξαν, τρόφιμα, χρυσαφικά, έπιπλα, ρούχα, παπούτσια, κλινοσκεπάσματα, προίκες κοριτσιών, τα καταστήματα λεηλατήθηκαν και η λεία φορτώθηκε σε κάρα που παίρε τον δρόμο για τα γύρω χωριά, ενώ εξαγριωμένοι κομμουνιστές έκαψαν δεκάδες σπίτια «αντιδραστικών». Θύματα του πλιάτσικου ήσαν οι κάτοικοι του Μελιγαλά, αλλά και όλοι αυτοί που είχαν καταφύγει στην πόλη από τα γύρω μέρη, εκτός από τα μέλη και τους φίλους του ΕΑΜ/ΚΚΕ. Τους επόμενους μήνες οι περισσότεροι κάτοικοι του Μελιγαλά δεν είχαν κατσαρόλες να μαγειρέψουν, ούτε κουτάλια και πιρούνια να φάνε.

Πηγή: deltio11

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s