Gallery

Εμείς είμαστε με το γκουβέρνο…

Του Γιώργου Κράλογλου

 

Στον αντίποδα του φαινομένου φυγής των ελληνικών επιχειρήσεων τοποθετείται, νομίζω, το «δόγμα» Μποδοσάκη «…εμείς είμαστε με το γκουβέρνο». Το δόγμα που ο ίδιος ο Μποδοσάκης ερμήνευε, στην Στέγη της Βιομηχανίας, (τον σημερινό ΣΕΒ) «…εμείς οι βιομήχανοι πρέπει να βάζουμε πλάτη στις κυβερνήσεις όταν φροντίζουν την προκοπή του τόπου».

 

Ο Πρόδρομος Μποδοσάκης Αθανασιάδης από τον Πόρο της Νίγδης της Καππαδοκίας που αν τον ρώταγες «Πόσα μπορεί να βγάλει ένας όμιλος σας τον δικό σας Μπέη μου;» (τον είχα ρωτήσει και εγώ το 1975 με αφορμή την τότε διαφαινόμενη σοσιαλμανία) σου απαντούσε: «Βγάζω ένα τρένο γιαούρτια την ημέρα. Να ρωτάς όμως πόσα τρώγω. Τρώγω μόνο ένα κάθε βράδυ…».

 

Με ερέθισμα λοιπόν το δόγμα Μποδοσάκη θεωρώ χρήσιμο να επαναφέρω σελίδες της ιστορίας της βιομηχανίας που έζησα και προσωπικά, από το 1963 ως οικονομικός συντάκτης θεμάτων βιομηχανίας και ενέργειας, για να φωτιστούν σημεία που (κατά την άποψή μου) έμειναν και μένουν σκόπιμα στο σκοτάδι για να καλυφθούν εγκληματικά πολιτικά λάθη στην οικονομία και να δικαιολογηθούν τα πειράματα της 30ετούς σοσιαλιστικής απάτης.

 

Σελίδες από τότε που η Ελλάδα είχε επάξια ενταχθεί στον ευρωπαϊκό βιομηχανικό χάρτη και μάλιστα με επιτυχείς προκλήσεις όπως αυτές της ελληνικής χαλυβουργίας όταν ο Δημήτρης Αγγελόπουλος πάταγε το πόδι της ΧΑΛΥΒΟΥΡΓΙΚΗΣ ακόμη και στην Αγγλία με την ALPHASTEEL.

 

Tης τσιμεντοβιομηχανίας όταν η οικογένεια Κανελλόπουλων και ο Κ. Τσάτσος (TITAN και ΗΡΑΚΛΗΣ) είχαν αποκλείσει τις γαλλικές και ιταλικές εισαγωγές και έδιναν το «παρών» τους ο πρώτος μέχρι την Αμερική και ο δεύτερος σε όλη την Μέση Ανατολή.

 

Της μεταλλουργίας του νικελίου όταν η ΛΑΡΚΟ πήρε γερό κομμάτι από την ευρωπαϊκή πίτα στην Ευρώπη.

 

Των λιπασμάτων όταν η ΑΕΧΕΠΛ της Δραπετσώνας, η ΧΒΒΕ της Θεσσαλονίκης και η τότε ΒΦΛ του Ανδρεάδη έκλειναν τα σύνορα στις εισαγωγές και πούλαγαν λιπάσματα σε όλα τα Βαλκάνια, την Ευρώπη μέχρι και την Κίνα.

 

Της κλωστοϋφαντουργίας όταν η Πειραϊκή – Πατραϊκή των Κατσάμπα – Στράτου προβλημάτιζε τους Γάλλους με το ελληνικό τζιν που πούλαγε σε τόνους ακόμη και στο Παρίσι.

 

Όταν η ΒΟΜΒΥΞ του Κυριάκου Κουτρουμπή πούλαγε μεταξωτά υφάσματα ακόμη και στην Κίνα.

 

Όταν η ελληνική οινοποιία ΚΑΜΠΑΣ στεκόταν δίπλα στα γαλλικά, τα ιταλικά και τα γερμανικά κρασιά.

 

Η ελληνική χαρτοβιομηχανία SOFTEX της οικογένειας Κεφάλα απέκλειε εισαγωγές και προμήθευε με ελληνικά προϊόντα χαρτιού πάνω από δέκα αγορές.

 

Η ελληνική βιομηχανία τσιγάρων με τις φίρμες Παπαστράτου και Καρέλια των ομώνυμων οικογενειών χωριών του Αγρινίου και των Ματσάγγων του Βόλου σχεδόν έκλειναν τις πόρτες ακόμη και στα αμερικάνικα αρωματικά τσιγάρα.

 

Τα ελληνικά παπούτσια με, τουλάχιστον, 2 ελληνικές φίρμες στεκόντουσαν στις γαλλικές και στις ιταλικές βιτρίνες.

 

Αλλά και των ποτών με κορυφαίο το κονιάκ ΜΕΤΑΞΑ της πολύμορφης διεθνούς βράβευσης. Το κονιάκ του Γιάννη Μεταξά το παράπονο του οποίου ήταν «…αντί βρε παιδί μου να δεχθώ από τις κυβερνήσεις τόπου μου ένα τηλεφώνημα συμπαράστασης και συνεργασίας δεχόμουνα μόνο τηλεφωνήματα απειλών από την 17 Νοέμβρη».

 

Ας επιστρέψουμε όμως στο «σοσιαλιστικό τίποτα» και στην κρατικοποίηση των προβληματικών βιομηχανιών των ιδιωτών που έκαναν την τότε Διοίκηση της Εθνικής να τραβάει τα μαλλιά της γιατί ήταν αυτή που είχε υποδείξει στον Ανδρέα Παπανδρέου τον ΟΑΕ ως λύση για τις προβληματικές.

 

Τράβαγαν τα μαλλιά τους γιατί δεν φανταζόντουσαν ότι οι αφισοκολλητές του ΠΑΣΟΚ καραδοκούσαν να γίνουν «κρατικοί βιομήχανοι» και να καταληστεύσουν 35 επιχειρήσεις και τον κρατικό κορβανά με 3 τρισ. δραχμές.

 

Τις επιχειρήσεις που ήταν πράγματι μεγάλα «βαρίδια» της Εθνικής Τράπεζας γιατί εκτός από τον υπερδανεισμό τους έκαναν (οι περισσότεροι) και την γκάφα να δεχθούν υποδείξεις πολιτικών και της Εθνικής για να εξαγοράζουν εδώ και εκεί μικρές μονάδες του κλάδου τους που είχαν χρεοκοπήσει και ήταν βάρος στην Εθνική.

 

Η φιλοδοξία τους αυτή και ίσως η εμπιστοσύνη στην Εθνική, την Εμπορική και την ΑΤΕ τους πρόδωσαν τελικά και τους οδήγησαν σε προσθετά χρέη.

 

Τέτοια επιχειρηματικά λάθη έδωσαν το δικαίωμα από το 1974 και μετά σε κυβερνήσεις, πολιτικούς και τα κόμματα να βάλουν (σκόπιμα) στη σκιά την προσφορά της ελληνικής βιομηχανίας στην εξωστρέφεια, στην υποκατάσταση των εισαγωγών.

 

Και κυρίως στην προσφορά εκατοντάδων χιλιάδων θέσεων εργασίας. Μόνο οι προβληματικές του ΟΑΕ απασχολούσαν πάνω από 50.000 άτομα.

 

Μπαίνοντας έτσι στην σκιά η πραγματική βιομηχανία βρήκαν την ευκαιρία οι φανατικοί κρατιστές (για τους γνωστούς λόγους) να φωτίσουν μόνο τον υπερδανεισμό, τα χαμηλά ίδια κεφάλαια, τους δασμούς προστασίας, τις υπερτιμολογήσεις εγκαταστάσεων και μηχανημάτων και τα θαλασσοδάνεια των ολίγων.

 

Αυτά ήταν όντως τα αμαρτήματα της βιομηχανίας.

 

Αλλά και αν ακόμη τους βάραιναν ο υπερδανεισμός, η χαμηλή δική τους συμμετοχή και οι υπερτιμολογήσεις έπρεπε να αφορισθούν;

 

Ας μην ξεχνάμε ότι ακόμη και το γιγαντιαίο υποθαλάσσιο τούνελ σύνδεσης της Γαλλίας με την Αγγλία ξεπέρασε 4 φορές τον αρχικό προϋπολογισμό.

 

Το έργο όμως έγινε. Έμεινε. Και έγραψε ένα κεφάλαιο στην ιστορία.

Πηγή: capital.gr

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s