Gallery

Γιάννης Μαρώσης. In memoriam.

Τον Γιάννη Μαρώση τον γνώρισα στο Κρανίδι της Αργολίδας, κάπου στα μέσα του 1981. Νέος Πολιτικός Μηχανικός τότε αυτός στην πόλη, μαθητής του Λυκείου εγώ. Η αφορμή της γνωριμίας μας υπήρξε πολιτική. Εγώ, μαζί με κάποιους φίλους της εποχής εκείνης είχαμε, ήδη από τα τέλη του 1979, ιδρύσει στην ιδιαίτερη πατρίδα μας Τοπική Οργάνωση της ΟΝΝΕΔ. Σε μια εποχή που το «κύμα της Αλλαγής», του επελαύνοντος προς την εξουσία τότε ΠΑΣΟΚ, άρχιζε να κατακλύζει τα πάντα, όσο ο χρόνος πλησίαζε προς τη 18η Οκτωβρίου 1981, τόσο συχνότερα βρίσκαμε στην προσπάθειά μας γυρισμένες πλάτες και αδιαφορία. Από τις λίγες εξαιρέσεις σε αυτό το κλίμα, ο Γιάννης Μαρώσης. Ενώ όλοι έτρεχαν να «πιάσουν στασίδι» στη νέα εξουσία, αυτός πήγαινε ενάντια στο ρεύμα. Ήρθε κοντά μας και μας βοήθησε σε εκείνον το δύσκολο εκλογικό αγώνα με κάθε τρόπο.

Σύντομα κατάλαβα πως αυτή η εναντιοδρόμησή του προς το κυρίαρχο ρεύμα της εποχής, δεν ήταν περιστασιακή. Εξέφραζε αυθεντικά μια ολόκληρη φιλοσοφία και στάση ζωής. Ο Γιάννης Μαρώσης εκτός από ένας συγκροτημένος επιστήμονας και συνεπής επαγγελματίας (και σε αυτές του τις αρετές αναφέρθηκαν συγκινητικά, σε σχετική ανακοίνωσή τους, οι αρμοδιότεροι εμού συνάδελφοί του του Συλλόγου Μηχανικών Ερμιονίδας), ήταν ένας ενεργός πολίτης, αλλά και ένας ανήσυχος διανοούμενος. Μαχητικός στις απόψεις του υποστήριζε με πάθος (και γνώση) τις θέσεις του, χωρίς καμιά εμπάθεια και υστεροβουλία.

Το απέδειξε περίτρανα στα πρώτα χρόνια που ακολούθησαν την άνοδο του ΠΑΣΟΚ στην εξουσία. Σε μια πραγματικά δύσκολη εποχή, έβαλε πλάτη να κρατηθεί η μεγάλη φιλελεύθερη και δημοκρατική παράταξη που ίδρυσε ο Κωνσταντίνος Καραμανλής όρθια. Δεν θα ξεχάσω ποτέ ότι οργώναμε τότε την Επαρχία Ερμιονίδας για να κρατήσουμε την Νέα Δημοκρατία ζωντανή. Δεν θα ξεχάσω ποτέ τις ατέλειωτες ώρες που αφιέρωνε να ενθαρρύνει, να βοηθάει, να στηρίζει την προσπάθεια εκείνη. Χωρίς κομπασμούς, χωρίς περιαυτολογίες, χωρίς ιδιοτέλεια. Όπως επίσης, σε καθαρά προσωπικό επίπεδο, δεν θα ξεχάσω τις ατέλειωτες ιδεολογικές συζητήσεις μας. Τις αναλύσεις μας για τη «Ροδαυγή» του Νίτσε, το «Κεφάλαιο» του Μαρξ, το «Αντί-Ντύρινγκ» του Έγκελς, την «Ιστορία» του Τόϋνμπι, κλπ. Του οφείλω ότι μου γνώρισε τον Καίστλερ και το «Μηδέν και το Άπειρο», τον Όργουελ και το «1984», τον Σολζενίτσιν και το «Αρχιπέλαγος Γκουλάγκ», κλπ. Γι’ αυτό, κι αν «χαθήκαμε» στα χρόνια που ακολούθησαν, πάντα θυμάμαι αυτές τις σταθμικές για εμένα συζητήσεις και την πάντα εποικοδομητική ανταλλαγή απόψεων. Γιατί αν και διαφωνούσαμε σε κάποια πράγματα, στα περισσότερα συμφωνούσαμε, και κυρίως στο ότι η πολιτική έχει σημασία και αξία μόνον ως αποστολή προσφοράς στα κοινά, όχι ως «εμπόριο».

Για τον αδόκητο χαμό του, τα πιο θερμά μου συλλυπητήρια στην οικογένεια και τους συγγενείς του. Από καρδιάς.

Τάκης Μαχαίρας

Πολιτικός Επιστήμονας

Σύμβουλος Πολιτικής και Επικοινωνιακής Στρατηγικής

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s