Gallery

Το έλλειμμα του Αλέξη

Μια εβδομάδα μετά τις προηγούμενες διαπιστώσεις μας, μπορούμε να έχουμε τις πρώτες εκτιμήσεις για το «που πάνε τα πράγματα». Φαίνεται ότι το κλειδί των εκλογών παραμενει ο ίδιος ο Αλέξης Τσίπρας.

Ο κ. Μεϊμαράκης εμφανίζει, αναμενόμενα, μια δυναμική ως «φρέσκια» εικόνα και καλλιεργεί το φιλικό και λαϊκό προφίλ που ούτως ή άλλως του ανήκει και του ταιριάζει. Διευκολύνεται από τη μικρή προεκλογική περίοδο, καθώς είναι πιθανό να μην αναδειχθούν οι κρίσιμες αδυναμίες του. Συνεχίζει να έχει το πρόβλημα του αδύναμου πολιτικού υποβάθρου, ιδίως μετά την μετατόπιση και του κ. Τσίπρα στο μνημονιακό «μπλοκ», συνεχίζει να προβληματίζεται για την αξιοπιστία του από το προβεβλημένο δυναμικό και το «brand» του κόμματός του και φιλοδοξεί να υπερκεράσει τον αντίπαλό του, όχι πείθοντας για την δική του υπεροχή, αλλά αναδεικνύοντας ότι και αυτός «σαν εμάς είναι», «ελάτε εν τέλει στο αυθεντικό».

Ο κ. Θεοδωράκης θριαμβεύει σε αυτό που είναι άριστος, να προβάλλει κοινοτοπίες, πείθοντας μια μικρή και ιδιόρυθμη, αλλά ικανή να τον στέλνει στη Βουλή, μειοψηφία, ότι η ειλικρίνειά του τεκμαίρεται από την παρθενογένεση δια της οποίας ο ίδιος προσγειώθηκε στην πολιτική μας ζωή.

Η κα Γεννηματά φαίνεται εν τέλει ότι διαθέτει κάποια χαρακτηριστικά του πατρός της, με πρώτο την πίστη στο σκοπό και την όρεξη να τον κυνηγήσει μέχρι τέλους. Δείχνει να εκτιμάται.

Ο κ. Λαφαζάνης και οι «δραχμοβόροι» σύντροφοί του πορεύονται προσγειούμενοι μετά τις «μεγάλες ώρες» της επανάστασης, που προ ολίγου καιρού βίωναν. Η εκλογική τους επίδοση εξαρτάται από τον ΣΥΡΙΖΑ περισσότερο από ότι ανέμεναν, καθώς οι αναφορές τους είναι σε ένα τμήμα του παλαιού ΣΥΡΙΖΑ, του 3-4%, με μεγαλύτερη ζημιά στον κ. Τσίπρα ότι του αφαίρεσαν τους «φασαριόζους» κομματικούς και νεολαίους, που συνεισέφεραν ιδιαίτερα στη δημιουργία κλίματος τον Ιανουάριο και τον Ιούλιο.

Το ΚΚΕ, υποθέτω, αναρωτιέται γιατί ενώ διαρκώς «δικαιώνεται» κανείς δεν του το αναγνωρίζει.

Ο κ. Καμμένος δυσκολεύεται να επιβιώσει και θα δει και πάλι την είσοδό του στη Βουλή να κρίνεται, όπως και τον Ιανουάριο, από τη δυναμική άλλων. Τότε, η εμφανής αδυναμία του κ. Σαμαρά να διεκδικήσει τη νίκη, του έστειλε πίσω στο τέλος αρκετούς από όσους είχαν μετακινηθεί στη Νέα Δημοκρατία. Αυτή τη φορά η επίδοσή του κρίνεται από τη συσπείρωση και των δύο μεγάλων κομμάτων.

Ο κ. Λεβέντης, ιδιαίτερα φιλόδοξος αυτή τη φορά να πραγματοποιήσει το όνειρο της ζωής του, κινείται ευθέως ανάλογα με την ομαδική κατάθλιψη του εκλογικού σώματος. Όσο αυτή αυξάνεται, τόσο αυξάνονται και οι πιθανότητές του.

Όλοι οι προαναφερθέντες, παρ’ ότι μάχονται όλοι εναντίον όλων, έχουν ένα κοινό στοιχείο: η επίδοση καθενός εξαρτάται πρωτίστως από τη δυναμική που θα αναπτύξει ή όχι ο Αλέξης Τσίπρας. Προσοχή, όχι ο ΣΥΡΙΖΑ, αλλά ο κ. Τσίπρας, ο οποίος κατά τούτο παραμένει το κλειδί των εκλογών, και μέχρι στιγμής δεν έχει αναπτύξει τη δυναμική αυτή.

Οι ερμηνείες αυτής της αδυναμίας είναι αρκετές, με πλέον κρίσιμη την εμφανή αδυναμία του να προβάλλει μια σαφή και δυνατή θέση. Ο κ. Τσίπρας εμφανίζει μέχρι στιγμής, ιδίως τους τελευταίους 12 μήνες, και πρωτίστως συγκρινόμενος με τους παραδοσιακούς και ολίγον βαρετά γνώριμους αντιπάλους του, χαρακτηριστικά «νεαρού επαναστάτη» με το ζήλο «προφήτη» της θρησκείας του. Τον Ιανουάριο είχε μια πολύ δυνατή θέση και εμφανίσθηκε ως ζηλωτής της θρησκείας «καίω τα μνημόνια και καταστρέφω το παλιό». Τον Ιούλιο ασπάσθηκε την ισχυρή θέση του «όχι». Το Σεπτέμβριο, όχι μόνο δεν έχει μια σαφή και  δυνατή θέση, αλλά αμφιβάλω αν υπάρχει έστω και ένας πολίτης που να καταλαβαίνει τι εν τέλει υποστηρίζει.

Η προσπάθειά του να επιβάλει το δίλημμα «παλιό ή νέο» και «εγώ που έδωσα μάχη ή αυτοί που μας έφεραν ως εδώ», μέχρι στιγμής δεν επιτυγχάνει. Εαν δεν επιτύχει, δεν θα του στερήσει μόνο την ισχυρή θέση που οδηγεί στην καθαρή νίκη, αλλά το χειρότερο θα του αφαιρέσει το «φωτοστέφανο» του επαναστάτη – προφήτη, «κατεβάζοντάς» τον στα μέτρα των αντιπάλων του, καθώς και αυτός θα διαγκωνίζεται πλέον ως ένας ακόμη διαχειριστής των θλιβερών επιλογών μας. Κι εκεί ίσως μπλέξει άσχημα, γιατί αν δεν μπορεί να είναι ένας «μικρός Τσε», κινδυνεύει να γίνει ο μικρός που απέτυχε στα παιχνίδια των «μεγάλων».

Υ.Γ. Συνειδητά παραλείπω τη Χρυσή Αυγή. Δεν εμπίπτει στις παραδοχες αυτού του άρθρου. Οφείλω πάντως να σημειώσω, ότι προκαλεί έκπληξη η αντίληψη περί δημοκρατίας των αντιπάλων της.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s