Gallery

Σκέψεις για τις «εκλογές χωρίς προσδοκίες»

Στις εκλογές του περασμένου Ιανουαρίου και το «δημοψήφισμα» του Ιουλίου αρκετοί ψηφοφόροι διατηρούσαν προσδοκίες και ατένιζαν με χαμόγελο τις εξελίξεις. Το κύριο στοιχείο της αυριανής εκλογής είναι ότι πλέον, χάρη στην ωμή ασυνέπεια του Αλέξη Τσίπρα, κανείς πια δεν ελπίζει τίποτα. Είναι οι εκλογές χωρίς προσδοκίες. Ίσως οι μόνοι που διατηρουν ενδόμυχα κάποια προσδοκία είναι όσοι λυμαίνονται έρποντας τα μικρά προνόμια της κρατικοδίαιτης χώρας μας, ελπίζοντας ότι ο πανέμορφα ασυνεπής Αλέξης είναι ο μόνος που ενδεχομένως, αδιαφορώντας για την πορεία του τόπου, δεν θα εφαρμόσει εν τέλει αυτά που μας επέβαλε με το 3ο μνημόνιο.

Πολλές φορές αναρωτιούνται πολλοί, οι χαμένοι των εκλογών συνήθως, με πιο κριτήριο ψηφίζει ο «λαός». Αυτές οι εκλογές μας προσφέρουν μια ιδιαίτερα χαρακτηριστική απάντηση, την οποία όποιος πολιτεύεται πρέπει να αναλύσει και να κατανοήσει. Στις εκλογές του Ιανουαρίου θριάμβευσε ο ΣΥΡΙΖΑ του Αλέξη Τσίπρα, αλλά και των Λαφαζάνηδων με κύριο σύνθημα «σκίζω τα μνημόνια». Στις εκλογές του Σεπτεμβρίου θριαμβεύει ο Αλέξης Τσίπρας με κύριο σύνθημα «ζήτω το μνημόνιό μου», ενώ ο Λαφαζάνης που μένει πιστός στο προ οκταμήνου και για σειρά ετών σύνθημά τους, μπαίνει και δεν μπαίνει στη Βουλή.

Η προεκλογική περίοδος μας έδειξε και κάτι ακόμη. Την αδυναμία ουσιαστικής ανάλυσης και πολιτικού σχεδιασμού των δύο μεγάλων κομμάτων. Ο Αλέξης Τσίπρας πίεσε να γίνουν οι εκλογές όσο το δυαντόν νωρίτερα, φοβούμενος τις επιπτώσεις της ασυνέπειάς του και την ενδυνάμωση των «συντρόφων» του που αποχώρησαν από το ΣΥΡΙΖΑ. Ο Ευάγγελος Μεϊμαράκης πίεσε να γίνουν οι εκλογές όσο το δυνατόν αργότερα θεωρώντας ότι κάθε μέρα που περνά θα ενδυνάμωνε τη θέση του, καθώς θα αποκαλυπτόταν η ασυνέπεια του κ. Τσίπρα. Σήμερα, ο μεν κ. Τσίπρας βλέπει ότι αν είχε μια εβδομάδα ακόμη θα βελτίωνε, σχεδόν στα όρια της αυτοδυναμίας την επίδοσή του, ο δε κ. Μεϊμαράκης, ότι αν είχαν γίνει οι εκλογές μια εβδομάδα νωρίτερα, θα περιέσωζε μεγαλύτερα ποσοστά.

Την επαύριο των εκλογών, που έχουν ως γνώρισμα ότι δεν ψηφίζουμε πολιτικές και προγραμματικές θέσεις με βάση προεκλογικές και ένοχες ή ξεκάθαρες προσδοκίες, αλλά τον διαχειριστή του μνημονίου, ο Αλέξης Τσίπρας, που σύμφωνα με αυτή την ανάλυση θα είναι ο νικητής τους, θα κληθεί με τη γνωστή συνέπειά του, στην οποία θυμίζει υπέροχα τον Ανδρέα Παπανδρέου, να κυβερνήσει. Ή μάλλον από την θέση της κυβέρνησης να βαφτίζει καθημερινά τις τραγωδίες μας σε επιτυχίες του.

Θα όχυρωθεί πίσω από ιδεολογήματα, αριθμούς, στατιστικές και παρελθοντολογία για να μας εξηγεί – θυμωμένος που δεν του το αναγνωρίζουμε – ότι οι θρίαμβοί του π.χ. περιόρισαν την ανεργία κατά «0, 1%», όταν δουλειά έχουν μόνο οι δημόσιοι υπάλληλοι ή ότι πέτυχε ανάπτυξη αυξημένη κατά «0,1%», σε σχέση με την αρνητική πρόβλεψη των «άλλων», όποιοι είναι κατά περίπτωση αυτοί. Η κυβερνητική του θητεία είναι πολύ πιθανό να τον οδηγήσει σε αδιέξοδο, καθώς, πρέπει να εφαρμόσει μεταρρυθμίσεις που δεν θέλει, δεν πιστεύει, πλήττουν τον πυρη΄να της ιδεολογίας και της πελατείας του και δεν ξέρουμε καν αν είναι αρκετές για να αρχίσει η χώρα να βρίσκει ένα καλύτερο δρόμο.

Οι διεργασίες στην αξιωματική αντιπολίτευση θα τον ευνοήσουν, αλλά θα του δώσουν εν τέλει τόση πίστωση χρόνου, όση θα είχε, ούτως ή άλλως, ως τελευταία ευκαιρία, καθώς η «φρέσκια εικόνα» του επιβιώνει ακόμη. Πιο πιθανό είναι πάντως να ανακαλύψει ότι οι θρίαμβοι της Κυριακής καταρρέουν στην πραγματικότητα της Δευτέρας και να κληθεί σε λίγους μήνες να επιλέξει ανάμεσα στην έξοδο και τις ευρύτερες κυβερνητικές συμμαχίες.

Και μια επισήμανση: Πολλοί απογοητευμένοι ψηφοφόροι του, που Κύριος οίδε τι ήλπιζαν, σπεύδουν να τον ψηφίσουν, για λόγους που κατανοώ απόλυτα, αδυνατώντας, όμως, να απενοχοποιήσουν την επιλογή τους. Είναι πολύ κουραστικό και απογοητευτικό να επιχειρηματολογούν οχυρωμένοι πίσω από το «οι άλλοι είναι χειρότεροι». Με αυτό το επιχείρημα οι ίδιοι άνθρωποι στήριξαν όλες τις … «προοδευτικές» επιλογές από το 1985 κι έπειτα, χωρίς ποτέ να επιχειρηματολογήσουν θετικά για την επιλογή τους, σπεύδοντας την επαύριο των εκλογών να οικτίρουν εμάς και τον ίδιο τους τον εαυτό.

Ποτέ δεν είχαν την εντιμότητα να αναγνωρίσουν, ότι ακόμη και αν οι «άλλοι που είναι χειρότεροι» κάνουν μεγάλη τρύπα στο καράβι, ενώ οι δικές τους επιλογές των «μη χειρότερων» κάνουν μικρότερη, το καράβι βουλιάζει εξίσου εύκολα, καθώς και οι δύο τρύπες βάζουν νερά. Και είναι τα νερά της «μικρότερης» τρύπας που μας βούλιαξαν.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s